Trein

Laatst zag ik in een speelgoedzaak in Amsterdam
Een hele lading kleine treintjes en attributen
Om 'n treincomplex te bouwen: jouw Madurodam.
En de heuse hobby-ist maakt ook de futen

Die in het water langs het spoor ronddrijven.
Alles is dan miniatuur, de treinen, het spoor,
De auto's en de dieren en bomen die dicht blijven
Zolang het je wilt, want jij bepaalt het hoor.

Ik liep daar langs met een warm gevoel
En bekeek op mijn gemak de modellen
Van treinen, oud en modern, met bank of stoel.
Ik zag ze rijden op de mini-onderstellen.

Maar de Thalys die gaat dan niet naar Parijs
En de ICE brengt me niet naar Duitsland;
Een kaartje in mijn hand daarvan is de prijs
Niet hoger dan wat fantasie in wakend dromenland.

Als ik daaraan denk dan zie ik weer de maquette
In de Efteling, ergens in de buurt van het sprookjesbos
Waar de treintjes lustig rijden als was 't een estafette
En iedereen die komt kijken gooit bij 't zien de trossen los

En springt in gedachten op de voorbijkomende trein
En boekt een reis naar wie weet misschien wel Lilliput
En het je meeneemt naar een stad met een leuk, lief plein.
Ik zie het al lopen, de mensen en al dat kleine grut.

Ach, ik weet wel, het is maar nep en bestaat alleen
In mijn hersenen, maar soms zou ik willen dat
Zo'n reis ook in 't echt bestond, voor iedereen,
Dat een ieder een ticket voor zo'n reis bezat.

Eén ticket maar, niet meer, want dat is niet nodig:
Heb je het kaartje gebruikt, en ben je mee geweest
Dan is het hebben van een ticket verder overbodig
Want de machinist vind jou nu altijd terug en wacht bedeesd

Iedere dag weer totdat je instapt of zegt
Ik ga niet mee, niet vandaag, maar morgen
Misschien morgen weer. Je wordt niet weerlegd.
De trein vertrek zonder jou maar met je zorgen.

23 januari 2004 Carolien Marijke Magdeld van Jaaren

	Maak geen misbruik van dit gedicht. Do not misuse this poem. Meer informatie / more information gedichten@indronten.nl
Links