Totale afzondering

Nostalgie zweeft in mij rond en roept mij aan
Ik wil terug in de tijd; ik wil gewoon bestaan
Terug naar toen ik niet wist wat vogels waren
En niets ter wereld kon verklaren

Ik stond er middenin; althans zo blijkt het nu
Een leven om te wensen, bijna een déjà vu
De toekomst kwam mij aanvaren
Gestaag, maar duidelijk te ontwaren

Doch alles is veranderd en de schepen ras omgekeerd
Het leven heeft zich getransformeerd
Ik hoor dingen die er niet waren
En zie zaken die ik niet kan verklaren

Is dit het moment van volkomen doorgeslagen zijn, zo onverholen?
De tel waarop de stoppen sprongen; ik geraakt werd door de molen?
Vaar ik nu alleen rond op de woelige baren
Zonder een baken; de zee niet te bedaren?

Nee, dit is het moment waarop ik heb gewacht
En ik aanschouw de wereld in al haar pracht.
Ja, nu kan ik pas echt verklaren
En ontwarren de kluwen garen.

9 januari 2004 Carolien Marijke Magdeld van Jaaren

	Maak geen misbruik van dit gedicht. Do not misuse this poem. Meer informatie / more information gedichten@indronten.nl
Links