Engel des doods

De enige engel die geen liefde of vrede geeft,
Maar eeuwigheid en de duisternis der dood,
Wanneer deze engel ons komt halen
En wij geen keuze hebben dan om mee te gaan.

Alleen zij wiens tijd nadert met rasse schreden
En dus al met een been staat in z'n eigen graf;
Alleen hij of zij die stervend is, kan hem zien.
Hoe zal ik hem begroeten, vraag ik me af.

De engel des Doods is de enige waarvoor men beeft,
Want, zo zegt men, zijn kracht is enorm groot.
Hij geeft slachtoffers geen tijd om te dralen
Maar lijdt ze ras en gezwind door zijn grote oprijlaan.

Alleen vind ik deze opvatting wat omstreden.
Hij kent geen onderscheid en brengt geen beloning of straf
En kent ons allen bij naam, maar heeft ons slechts eens gezien.
Hij is bij iedere geboorte: bij het begin dus ook. Maf?

Een graf een wieg
Geboren worden is te sterven

29 december 2003 Carolien Marijke Magdeld van Jaaren

	Maak geen misbruik van dit gedicht. Do not misuse this poem. Meer informatie / more information gedichten@indronten.nl
Links