Haar ogen
Haar ogen
spiegels van de ziel
zoveel leed te lezen
zo jong al zoveel aangedaan
het leven leren vrezen
Haar ogen
eens onschuldig mooi
de glans voorgoed verloren
omdat haar ranke prille lijf
een ander moest bekoren
Haar ogen
vol van stil verdriet
ze is zo jong
begrijpt het niet
Haar onschuld
eens haar grootste schat
voor eeuwig afgenomen
Zal uit haar ogen
groot en rond
ooit weer warmte stromen
 |
Maak geen misbruik van dit gedicht. Do not misuse this poem. Meer informatie / more information gedichten@indronten.nl |
 |
 Links | ||