Onthaasten.

Aan de oevers van de wereld
zie ik eeuwig groene bomen staan.
Aan de stranden van de zeeen,
zie ik schepen immer durend gaan.
Naar verre oorden, blauwe hemels.
In de diepten zie ik hoogtes,
in de engten, vergezichten.

Even onthaasten,
ver weg van mijn naasten.
Luierend op het balkon.
Wandelend, in het licht van de zon.
Langs zee, wind waait met me mee.
Genietend, van moeder natuur.
Ik voel me ongedwongen, vrij en puur.

Wija

	Maak geen misbruik van dit gedicht. Do not misuse this poem. Meer informatie / more information gedichten@indronten.nl
Links